NO PASSARAN! ή αλλιώς η Επανάσταση του Παγωτού.

Αν εξαιρέσει κανείς την ημέρα που δραστικά αποχωρίστηκαν οι αμυγδαλές από το υπόλοιπο σώμα μου, πρώτη φόρα έφαγα παγωτό εκεί κοντά όταν τελείωνα το Δημοτικό και ξεκινούσα το Γυμνάσιο. Για μοναχοπαίδι Ποντίας μάνας που περπάτησε στα δύομιση- ολόκληρη γομάρα δηλαδή- γιατί υπήρχε ο φόβος να κρυώσω πατώντας στο έδαφος, το να φάω ένα ολόκληρο παγωτό στα 13 μου ήταν η Μεγάλη μου Επανάσταση. Αποτυχημένες προσπάθειες είχαν υπάρξει και στα παιδικά μου χρόνια αλλά γνώρισαν τη σκληρή καταστολή της ξεγυρισμένης σφαλιάρας. Μάζευα δεκαρούλες από αυτές που μου δινε η γιαγια Λισάβ για χαρτζιλίκι. Άμα μάζευα καμπόσες τις πήγαινα για μέτρημα στο ψιλικατζίδικο του Κουτσούλη και ζήταγα παγωτό. Προδότης αυτός, φώναζε τον μπαμπά μου από το απέναντι καφενείο κι αυτός με τη σειρά του ένιπτε τας χείρας του και φώναζε τη μαμά μου, που με νιμμένα ή μη χέρια με τακτοποιούσε για τα καλά. Ακουγόταν οι φωνές και τα κλάματα μου μέχρι τον άη Γιώργη πάνω. Όχι που πόναγα, που πόναγα δηλαδή το έρμο, αλλά περισσότερο έκλαιγα που δεν κατάφερνα να φάω κι εγώ παγωτό. Τα βράδια που βγαίναμε οικογενειακώς για περατζάδα και βόλτα στην 21η Ιουνίου, όλα τα μούλικα οι συμμαθήτριες μου έτρωγαν παγωτό από τη Γωνία το Ζαχαροπλαστείο κι εγώ ήμουν η μόνη που με ξεγέλαγαν με μια πάστα που την κρέμα της την έβαζαν σε χωνάκι παγωτού. Να προσπαθείς να φας πάστα γλύφοντας την! Ντροπή κι απελπισία συνάμα! Αμ και οι δικαιολογίες της κυρά Σούλας στις μανάδες των άλλων κοριτσιών; «Αχ η Ελενίτσα μου είναι ευαίσθητη. Έχει τα λαιμά της. Της δίνουμε πάστα αντί για παγωτό. Πείτε κι εσείς στα κορίτσια μη μου το κοροιδεύουν. Που να ανοίξει η γης και καταπιεί εκείνην την ώρα και την Ελενίτσα και την πάστα της μαζί! Άμα ήρθε όμως η ώρα και η Ελενίτσα πήρε το αίμα της πίσω: Κάποτε η Πόντια μάνα την άφησε μοναχή της για Σαββατοκύριακο. Πήγε στο χωριό να ετοιμάσει το σπίτι για το καλοκαίρι. Πήρε κι Ελενίτσα τις οικονομίες της και ξενιτεύτηκε. Στο Κιλκίς κανείς δε θα της έδινε παγωτό. Να τρώγανε αυτοί μετά τις ξεγυρισμένες της Σούλας; Με τις οικονομίες μου λοιπόν παραμάσχαλα και το όνειρο για πυξίδα ανέβηκα στο πρώτο λεωφορείο για Σαλονίκη. Βέβαια δεν έφτασα ποτέ εκεί γιατί από τη μια ο φόβος μη χαθώ, που έναν αποπροσανατόλιστο τον είχα από γεννησιμιού μου, από την άλλην που όλοι με ξέρανε στο πρακτορείο και θα το λέγανε στη μάνα μου και πάλι θα τις έτρωγα κατέβηκα στην Κρηστώνη. Μια χαρά ψιλικατζίδικο είχαν κι εκεί. Του ακούμπησα το κομπόδεμα μου, πήρα τα παγωτά μου- ναι πληθυντικός αριθμός- και κάθησα στο σταθμό των τρένων. Αυτά πήγαιναν κι έρχονταν κι εγώ όλη μέρα τα χάζευα και χαιρόμουν την Επανάσταση μου. Στο τέλος κολλούσα ολόκληρη από το λυωμένο παγωτό-σάμπως κι ήξερα πως το ρημάδι λύωνει;- αλλά δε με ένοιαζε και καθόλου. Είχα γίνει πλέον από μωρό δεσποινίς! Ενήλικη πλέον γιορτάζω την Επανάσταση στον Μητρικό Ζυγό με παγωτοκατανύξη μέχρι τελική πτώσεως. Γυαλίζει το μάτι της Ποντίας μάνας όταν κάθε χρόνο τέτοια μέρα με βλέπει να περιφέρομαι στα ιδιαίτερα της με ένα τεράστιο μπωλ παγωτό και να ξερογλύφω το κουτάλι. Πέρασε όμως ο καιρός της ανάστροφης. Καμιά παντόφλα το πολύ να φύγει ξώφαλτση και κανά «σκυλ κουτάβ α παγώντσ τ απέσι σ» να ακουστεί. Πταίσματα δηλάδή, που εγώ τα ακούω κι από μέσα μου – ε ναι μέσα μου..είπαμε επανάσταση επανάσταση αλλά και η Σούλα ακόμη Σούλα είναι-φωνάζω: NO PASSARAN! (από μέσα μου όμως, ναι; ναι!)

Λ.Σαββίδου

About Στάλα στη μνήμη

Ό,τι παρήλθε, πέρασε και δεν ξαναγυρίζει. Μ' αν είχε λάμψη δυνατή και πάλι θα φωτίζει. Κ. Καραθεοδωρή View all posts by Στάλα στη μνήμη

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: