Εν Κιλκίς τότε. Των λωτοδέντρων το ανάγνωσμα…

Άμα μεγάλωσα αρκετά και  διδάχθηκα στην Οδύσσεια πως κάπου πέρα στην Αφρική και μη παραπέρα  κι ίσως και παραπέρα ήταν η χώρα των λωτών και των Λωτοφάγων και πως στα μέρη μας εμείς τέτοια πράγματα ποτέ δεν είχαμε, άρχισα να αμφιβάλλω για την διανοητική ευστάθεια του Ομήρου, της φιλολόγου μου συν την μόνιμη έμφυτη αμφιβολία που είχα και για όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους αυτής της Γης. Μα καλά τόσα δέντρα λωτών στις αυλές μας δεν τα έβλεπαν όλοι αυτοί; Και μεις είχαμε και η θεία Ευανθία είχε και η κυρία Μάρθα του Ιωαννίδη κι ίσως ίσως και Παπαστραταίοι, αλλά γι αυτούς όρκο δεν παίρνω .

Άρα οι αρχαιολόγοι αν έψαχναν καλύτερα ίσως ανακάλυπταν πως η χώρα των Λωτοφάγων ήταν το μικρό μας Κιλκίς στη Βόρεια Ελλάδα κι ουχί στη Βόρειο Αφρική που κάποιοι αδαείς την  τοποθετούσαν. Το ότι η πόλη δεν είχε λιμάνι για να προσαράξει  το καράβι του Οδυσσέα δεν το χα καν συλλογιστεί. Ουδέποτε ήμουν φίλος της λεπτομέρειας.

Κι όλα τούτα περί βρώσης λωτών και λησμονιάς εγώ τα πίστευα μυθεύματα και φαντασιώματα του ποιητή. Εμείς και λωτούς είχαμε και λωτούς τρώγαμε και ουδέποτε ξεχνούσαμε τους δικούς μας ανθρώπους. Ξεχνιέται η μάνα, να τρέχεις μπρος εσύ στο κυνηγητό και πίσω αυτή με περίσσια 30 κιλά πάνω της, αγκομαχώντας και κρατώντας κείνο το φλυντζάνι του τσαγιού με το μελάτο τα αυγό, το ψωμί και τη ζάχαρη για να στο ταΐσει; Αυτά ούτε η λοβοτομή τα διαγράφει.  Παρεκτός-σκεφτόμουν- και έπιανε η επήρεια της δράσης του φρούτου όλους τους άλλους κι όχι εμάς του Ποντίους, γιατί όπως και να το κάνουμε στο παιδικό μου μυαλό εμείς ήμασταν οι Κάποιοι. Με την δια της ατόπου επαγωγής είχα βγάλει λοιπόν τα συμπεράσματα μου για τη σκούφια του Οδυσσέα και φοβάμαι πως η κρίση μου δεν είχε κάτι το καλό γι αυτόν, μάλλον δεν ήταν Πόντιος!

Και για να μην πω και όσα άλλα σκεφτόμουν για δαύτονε παραμένω στους λωτούς μας που κάθε μέσα του Φθινοπώρου με αρχές Χειμώνα  μάζευε η μάνα μου από τα δέντρα μας  στα πολύ..παλιά χρόνια. Θυμάμαι πως τους λωτούς μας δεν τους τρώγαμε άμα τους κόβαμε από το δέντρο αμέσως γιατί ήσαν στυφοί και στριφνοί σαν τη γιαγιά του Θοδωρή  που μενε τρία σπίτια παρακάτω από μας. Γι αυτό τους βάναμε όλη νύχτα σε σακούλα με μια πατάτα ή ένα μήλο κι έπειτα  ήσαν έτοιμοι για φάγωμα.  Τη γιαγιά του Θοδωρή πάντως ποτέ δε δοκιμάσαμε να τη βάλουμε σε σακούλα και να την κλείσουμε όλη τη νύχτα παρέα με μια πατάτα μπας κι έστρωνε κι αυτή.

Η αλήθεια είναι πως η μνήμη μου δε με βοηθά καθόλου στο πότε  είδα την μητέρα μου με λωτό στα χέρια για τελευταία φορά. Ίσως εκεί κοντά στη δεκαετία του 70 που άρχισε η ανοικοδόμηση της πόλης μας και σιγά σιγά κήποι αυλές και μονοκατοικίες παραδόθηκαν μαζί με τα λωτόδεντρα τους στη Λήθη, για να πάρουν τη θέση τους αυτά τα τρισάθλια τσιμεντένια πολυόροφα εκτρώματα , οι πολυκατοικίες, που τότε θαμάζαμε το ύψος τους και την αβολιά τους.

Τότε χάθηκαν πολλά πράγματα μαζί τους… Στο φευγιό τους οι λωτοί πήραν μαζί τους, τους χωματόδρομους που παίζαμε παιδιά τα μήλα- με το χαλίκι να τρυπά και να χαράζει βαθιά το δέρμα σαν πέφταμε κάτω- τις κυράδες στις αυλές τα απογεύματα που μαζεύονταν και  γουνουσεύανε  ώρες ατελείωτες για τα χαΐρια του κυρ Θανάση και της κυράς του, τον γαλατά τον μπαρμπα Αντώνη που φέρνε κάθε πρωί σε τσίγκινο δοχείο το γάλα μας, τον κουλουρτζή που τον περιμέναμε πως και πώς να διαβεί τη γειτονιά μας και να τρέξουμε να πάρουμε το πιο λαχταριστό, ζεστό και ευωδιαστό σταφιδόψωμο που φτιάχθηκε  ποτέ, εκείνο  των παιδικών μας  χρόνων… Πρέπει να πήραν μαζί τους και την δεσποινίδα, ετών εκατόν φεύγα, Θεανώ και τις απαίσιες  βελόνες της με τις οποίες με τρυπούσε κάθε που αρρώσταινα, αλλά γι αυτήν ουδέποτε χολόσκασα για ευνόητους λόγους.

Πολλά πήραν μαζί τους οι λωτοί και τα πέρασαν στη Λήθη… Χρόνια, ανθρώπους, εποχές…

Και μεις προχωρήσαμε, μεγαλώσαμε αλλάξαμε και ίσως ξεχάσαμε. Μέχρι την ώρα που κάτι σημαίνει μέσα στον καθένα και σκύβει πάνω από το μέσα του και ψάχνει σε αραχνιασμένα μπαούλα να έβρει τις παλιές της προίκα του δαντέλλες, να κείτονται αμέριμνες σε ύπνο βαθύ, δίπλα σε μισοφαγωμένους λωτούς…

 Λένα Σαββίδου

About Στάλα στη μνήμη

Ό,τι παρήλθε, πέρασε και δεν ξαναγυρίζει. Μ' αν είχε λάμψη δυνατή και πάλι θα φωτίζει. Κ. Καραθεοδωρή View all posts by Στάλα στη μνήμη

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: