Ξερόκλαδα …

Κάτι που οφείλω να ομολογήσω  είναι πως πάντοτε θαύμαζα στην μητέρα μου την αγαθή σχέση που είχε με τα χρόνια αναπτύξει με τη φύση κάτι που εγώ ως παιδί της πόλης έκαμα πολλές προσπάθειες να κατανοήσω και τελικά ένοιωσα τη σχέση αυτή όταν αποκαρδιωμένη παράτησα τις προσπάθειες μου. Μετά μου «βγήκε» πιο φυσικά και στα τώρα μου πιάνω τον εαυτό μου να συμπεριφέρομαι όπως η μαμά σε μικρότερη ηλικία. Βέβαια ακόμη στο σαλόνι μου δεν έχω την φοντανιέρα γεμάτη με κελύφη από σαλιγκάρια αλλά κατά πως με κόβω κατά κει βαδίζω. Η μητέρα μου όπως και η γιαγιά μου δεν ζούσαν ελεύθερες παρά μόνον όταν γυρνούσαν στο χωριό τους κι έτσι όταν αυτό δεν ήταν μπορετό έφερναν τη φύση στο σπίτι μας στην πόλη. Μια ιδέα λοιπόν για να το νοιώσουμε κι εμείς που ενώ έξω μυρίζει Άνοιξη είμαστε ακόμη στην πόλη είναι  τα μπουκέτα με ξερόκλαδα τα οποία έχουμε προμηθευτεί κατά σωρούς από τις Κυριακάτικες  βόλτες μας  μακριά από το κλεινόν άστυ.  Από αυτά φτιάχνουμε απλές ή πιο πολύπλοκες συνθέσεις με τη βοήθεια υλικών όπως το σύρμα, οι χάντρες, τα κρύσταλλα κ α, δίνοντας διέξοδο και στην κρυμμένη δημιουργικότητα μας. Είναι απλή και πολύ οικονομική λύση για τις βεράντες μας αλλά και για δώρα καρδιάς σε φίλες, αντί για τα κλασσικά τυλιχτά του ζαχαροπλαστείου που επιπλέων όλων παχαίνουν. Συστήνεται λοιπόν ως απασχόληση σε όσες κάμουν δίαιτα. Πριν και μετά το προφιτερόλ πάντοτε!

About Στάλα στη μνήμη

Ό,τι παρήλθε, πέρασε και δεν ξαναγυρίζει. Μ' αν είχε λάμψη δυνατή και πάλι θα φωτίζει. Κ. Καραθεοδωρή View all posts by Στάλα στη μνήμη

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: