Category Archives: Εσείν πλακία άχαρα…

Εσείν πλακία άχαρα…(8)

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,

επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,

όποιος δεν αλλάζει το βήμα του,όποιος δεν ρισκάρει να αλλάξει χρώμα στα ρούχα του,

όποιος δεν μιλάει σε όποιον δεν γνωρίζει

Αργοπεθαίνει

όποιος έχει την τηλεόραση για μέντoρα του

Αργοπεθαίνει

όποιος αποφεύγει ένα πάθος,όποιος προτιμά το μαύρο αντί του άσπρου

και τα διαλυτικά σημεία στο “ι” αντί τη δίνη της συγκίνησης αυτήν ακριβώς που δίνει την λάμψη στα μάτια,

που μετατρέπει ένα χασμουρητό σε χαμόγελο,

που κάνει την καρδιά να κτυπά στα λάθη και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν “αναποδογυρίζει το τραπέζι” όταν δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,

όποιος δεν ρισκάρει τη σιγουριά του, για την αβεβαιότητα του να τρέξεις πίσω απο ένα όνειρο,

όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του, έστω για μια φορά στη ζωή του, να ξεγλιστρήσει απ’ τις πανσοφές συμβουλές.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει,

όποιος δεν διαβάζει,

όποιος δεν ακούει μουσική,

όποιος δεν βρίσκει το μεγαλείο μέσα του

Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,

όποιος δεν αφήνει να τον βοηθήσουν,

όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη κακή του τύχη ή για τη βροχή την ασταμάτητη

Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει την ιδέα του πριν καν την αρχίσει,

όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει ή δεν απαντά όταν τον ρωτάν για όσα ξέρει.

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,όταν θυμόμαστε πάντα πως για να ‘σαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό αυτό δεδομένο της αναπνοής.

Μονάχα με μια φλογερή υπομονή θα κατακτήσουμε την θαυμάσια ευτυχία.

Pablo Neruda.

Προσφυγικοί Εγκαταλελειμμένοι τάφοι στη Βόρεια Ελλάδα. Κιλκίς.

Advertisements

Εσείν πλακία άχαρα…(7)

Image

Ἀκούγεται ἀπὸ τὴν περπατηξιά σου ἡ δόξα
Ὅπως ἀκούγεται ἀπ᾿ τὸ βρόντημα τοῦ μπρούντζου ὁ ἥλιος 
Μελαψὸ παλληκάρι
Ποὺ ἀκουμπᾶς ἐπάνω στὴν Ἑλλάδα
Μὲ τὸ κουράγιο ποὺ ἀκουμπάει στὴ μπόρα τὸ ἔλατο
Καὶ σοῦ πᾶν οἱ αἰῶνες ὅπως τῆς πάει τῆς ἀντρειᾶς
Τὸ λουλούδι στὰ δόντια καὶ τὸ μπὰμ
Τῆς πιστολιᾶς

Οδυσσέας Ελύτης

 

Προσφυγικοί Εγκαταλελειμμένοι τάφοι στη Βόρεια Ελλάδα. Κιλκίς.


Εσείν πλακία άχαρα…(6)

Image

 

Ἡ Καλωσύνη ἐδῶ ποὺ βρέθηκε μές στὶς λυκοποριές

 Πρέπει νἄχει μπαροῦτι στὸ σελλάχι της

Καὶ νὰ δαγκάνει κάμες.

Οδυσσέας Ελύτης.

 

Προσφυγικοί Εγκαταλελειμμένοι τάφοι στη Βόρεια Ελλάδα. Κιλκίς.


Εσείν πλακία άχαρα…(5)

Πέρασαν μές στὴ μνήμη σου μῆνες ἀνέμων 

Ἡ φωνή σου σκοτείνιασε σὰν δρυμός
Εἶδες κάτω ἀπ᾿ τὰ πόδια σου νὰ ξεκοιλιάζουνται ἄλογα 
Δάση νὰ τρῶν φωτιὲς ἀνθρώπους ἄνθρωπο

Εἶδες μιὰ πέτρα τρυπημένη ἀπὸ κραυγὴ θανάτου
Νὰ σηκώνει τὴ σκιά της τέρας
Μιὰ γυναίκα μὲ ράμφος καὶ φτερά
Νὰ σπαράζει δείχνοντας ψηλά
Τὸ φεγγάρι στὸ στόμα τῆς φοβέρας

Οδυσσέας Ελύτης

Καλωσύνη στις Λυκοποριές.

Προσφυγικοί Εγκαταλελειμμένοι τάφοι στη Βόρεια Ελλάδα. Κιλκίς.


Εσείν πλακία άχαρα…(4)

«Ποίος εμαυρολόεσεν;

Ποίος εμαυροείπεν …

’κ’ έχουμε τα παρχάρια ‘μουν και τα’ άγια μοναστήρια ‘κ’ έχουμε τα ψηλά ραχιά και τα νερά τα κρύα.

Εφέκαμε τα μέρια μουν κι επήγαμε σ’ άλλα κόσμια μακρά και πέραν θάλασσας, σο πλαν την Ρωμανίαν.

Επέμ’ναμε αλλόξενοι, σ’ αλλόξενα τα τόπια. επέμ’ναμ’ αστερέωτοι, ση χώρας τα στερέας».

«Ο Δήμον ο κεμεντζετζής». Ηλίας Τσιρκινίδης

 

Προσφυγικοί Εγκαταλελειμμένοι τάφοι στη Βόρεια Ελλάδα. Κιλκίς.


Εσείν πλακία άχαρα…(3)

Τά ταφία μ’ έχασα

ντ’ έθαψα κι’ ενέσπαλα.

Τ’ εμετέρτς αναστορώ, όι-όι

και ΄ς σο ψυόπο μ’ κουβαλώ.

 

Προσφυγικοί Εγκαταλελειμμένοι τάφοι στη Βόρεια Ελλάδα. Κιλκίς.


Εσείν πλακία άχαρα…(2)

 

Προσφυγικοί Εγκαταλελειμμένοι τάφοι στη Βόρεια Ελλάδα. Κιλκίς.

Από τις ακτές και την ενδοχώρα της Μαύρης Θάλασσας, στην Ελλάδα που ποτέ δεν γνώρισαν ως αληθινή πατρίδα , ένα ταξίδι μέσα στον Πόνο και το Πένθος η ζωή τους. Λύγισαν, έκλαψαν, έθαψαν το Χθες τους μα δεν έσπασαν. Ξεκίνησαν μια νέα ζωή και έδωσαν ξανά το αίμα στην ράτσα τους που θέρισε το Τούρκου το Μαχαίρι. Κι όταν ήρθε η ώρα τους κι αποχαιρέτησαν τους αγαπημένους, έκλεισαν τα μάτια με ένα τελευταίο δάκρυ, το πιο πονεμένο, που χύθηκε από τα μάτια εκείνα που σφάλισαν χωρίς να δουν τον ήλιο της Πατρίδας της Καρδιάς. Σήμερα οι τάφοι τους χορταριασμένοι, κατεστραμένοι και ξεχασμένοι από όλους μας, στέκουν ζωντανά μνημεία εκείνων των πρώτων Ποντίων που έφεραν τον σπόρο μας στην Ελλάδα και αγωνίστηκαν για το δικό μας δικαίωμα σε μια καλύτερη ζωή…