Tag Archives: συνταγές

Σφολιάτα, το κρουασάν του πρόσφυγα

Image

Σφολιάτα στα χωριά μας δεν είχαμε. Αλλά άμα οι υποχόνδριες μάνες μας, μας τραβολόγαγαν στους γιατρούς στη Σαλονίκη, για να μας καλοπιάσουν μετά για την ταλαιπώρια, μια ώρα στη σακαράκα που ο θεός να το κάμει λεωφορείο, κερνούσαν μπουγάτσα στο Βαρδάρη. Τέτοια χλίδα! Παρεμπιπτόντως, μπουγάτσα είναι η σφολιάτα με κρέμα ασχέτως τα νεωτεριστικά φληναφήματα και πομφόλυγες που ακούγονται κατά καιρούς ανά την -Βόρεια και Νότια- Επικράτεια. Όλα τα άλλα είναι πίττες με φύλλο σφολιάτας που άμα έχουν τυρί ως γέμιση λέγονται τυρόπιττες- πρωτάκουστο ε;- άμα έχουν πατάτα, πατατόπιττες κοκ.

Η συγκεκριμένη συνταγή με σφολιάτα είναι άκρως χορταστική κι απολαυστική με αυτοσχέδια γέμιση μιας και στην προσφυγική ποντιακή κουζίνα το ευφάνταστο όπως και το «με το μάτι» αποτελούν παράδοση.  Πολύ μετά βγήκαν οι Τσελεμεντέδες…

Το πως θα την φτιάξουμε τώρα:

Αλείφουμε το ταψί μας με λαδάκι, ελαιόλαδο, και ξεχνάμε τα βούτυρα που φράζουν τις αρτηρίες. Στρώνουμε την σφολιάτα και ετοιμάζουμε την γέμιση μας.

Αρχικά βράζουμε πατάτες σε νερό με αλάτι, γιατί ανάλατη πατάτα ούτε για την πεθερά δεν την ευχόμαστε και τις κάμουμε πουρέ με γάλα, νερό και λίγο λαδάκι. Ρίχνουμε στον πουρέ μας όσο είναι καυτός, δυόσμο και μπόλικο θρυμματισμένο τυρί και το μείγμα το βάζουμε στο ταψί μας. Από πάνω ψιλοκόβουμε μια κόκκινη και μια πράσινη πιπεριά, μια στρώση με ελιές -χωρίς τα κουκούτσια τους-και μια στρώση ντομάτες σε ροδέλες.

Από πάνω σκεπάζουμε με φύλλο σφολιάτας το οποίο αλείφουμε με λίγο κρόκο αυγού και πασπαλίζουμε με τόνους σουσάμι (όσες είναι σε δίαιτα αυτό το βήμα το παραλείπουν. Επίσης παραλείπουν και το δεύτερο κομμάτι πίτας στο σερβίρισμα).

Ψήνουμε σε προθερμανσμένο φούρνο στους 180 για κανα σαραντάλεπτο ή μέχρι να φουσκώσει και να ροδίσει η σφολιάτα μας. Σε όσους την επιχειρήσουν είπαμε: όχι δεύτερο κομμάτι πριν από το γιαούρτι της δίαιτας


Πολίτικες γεμιστές πιπεριές με… σσς!!!! Μυστικό! (συνταγή της φίλης μου Χριστίνας απέ την Πόλη)

Το να πάρεις από Πολίτισσα συνταγή που δε θα ναι μισή ή δε θα χει πρόσθετα που θα σε στείλουν για πλύση στομάχου είναι ολίγον από κατόρθωμα μάτια μου και δη σπουδαίο. (Έχει βάση και πολύ θεωρία κρυμένη από πίσω της η σχετική σκηνή στην Πολίτικη κουζίνα…)

Η Πολίτισσα νοικοκυρά έχει στα χέρια της μια τέχνη που δύσκολα τη μοιράζεται . Κάθε πιάτο της ένας μικρός θησαυρός και γιατί να τον πετάξει…

Και έχουν κι ένα δίκαιο θαρρώ. Θες κυρά μου να φας καλομαγειρεμένο φαγητό; Άσε χάμω το Ρομάτζο καλή μου, πιάσε πάνω την μοιραία κόμη, βάνε το μανικιούρ στον κιμά και χάιντε ξεκίνα ζύμωνε! Και με χαμόγελο περικαλώ! Πλατύ! Όχι το σκοροφαγωμένο που σερβίρουμε στην πεθερά!

Μυστικό των μυστικών λοιπόν η κάθε αυθεντική πολίτικη συνταγή κι αυτή ειδικά από αυτές που περνάν μόνον από αυτί σε αυτί μην μας την ματιάξουν  οι γαλανομάτες.

Ευκολότατη κι απλή στην παρασκευή της  κρύβει μια μοναδική νοστιμιά που μόνον σε πολίτικη κουζίνα απαντιέται.

Σε κατσαρόλα βράζουμε με αλάτι το ρύζι μας κατά πως θα το βράζαμε για τα κλασσικά γεμιστά.  Ούτε να παραψηθεί το ρύζι  και χυλώσει, ούτε το ζουμάκι του να χάσει που θα μας  χρειαστεί για να καλοψηθεί όταν το εβάνουμε ως γέμιση.

Άμα με το ρύζι τελέψουμε, ρίχνουμε σε αυτό  λαδάκι, μπόλικο κουκουνάρι, μπόλικη σταφίδα ξανθή και κανέλα σκόνη. Μπόλικη κι αυτή. Τσιγγουνιές αλλού.

Οι μοντέρνες άμα βάνουν και καρύδι ή αμύγδαλο ψίχα κανείς τίποτε δεν θα τις πει. Ωραίο βγαίνει κι έτσι.

Αφού ετοιμάσουμε τη γέμιση μας την εβάνουμε μέσα σε κόκκινες πιπεριές. Όσες δεν φοβάστε να ακούσετε τα σχολιανά περί ανεπροκοποσύνης από την πολίτισσα φίλη που σας έδωσε τη συνταγή , άμα έχετε και πράσινη πιπεριά στο ψυγείο και θέλετε να τη δώκετε δρόμο, γεμίστε κι αυτήν. Από εμένανε όμως δεν το ακούσατε αυτό!

Τις πιπεριές μας τις βάνουμε στο ταψάκι μας, προσθέτουμε λάδι και νερό και κλείνουμε από πάνω οπωσδήποτε! Τις αφήνουμε στο φούρνο να σιγοψηθούν και λίγο πριν τις βγάλουμε τις ξεκαπακώνουμε για να ροδίσουν.

Σε όσες τις κάμουν καλοφάγωτες!!!!


Σοκολατένιο γλυκό κορμού.

Σοκολατένιο γλυκό κορμού.

Μεγαλωμένη σε χρόνια που τα συνηθισμένα μας γλυκά ήταν τα γλυκά του κουταλιού, οι σιμιγδαλένιοι χαλβάδες, οι κρέμες αραβοσίτου κι άντε και τα κέικ κόντεψα να λιποθυμησω όταν η εξαδέλφη μου έφτιαξε και πρώτη φορά μας κέρασε γλυκό κορμό! Αγύριστο ποντιακό κεφάλι η μάνα μου δεν πειθόταν με τίποτε να το φτιάξει η ίδια στο σπίτι μας. Έτσι κι εγώ κατασκήνωνα, σαν το ζητιανάκι στης θείας και προσευχόμουν να τους έρθει επισκέπτης να τον εκεράσουν, να πάρω κι εγώ ο ζήτουλας το κομμάτι μου. Σα μεγάλωσα κι έμαθα τα της κουζίνας το πρώτο μετά τη μακαρονάδα που ζήτησα να μάθω να φτιάχνω ήτανε τούτο το γλυκό. Έκτοτε δε λείπει ποτέ από την κατάψυξη μου και το θεωρώ ως το νοστιμότερο όλων. Με τα χρόνια εμπλούτισα της αρχική συνταγή και τώρα που η μάνα μου είναι πλέον μαζί μου, της μαθαίνω εγώ να το φτιάχνει. Από την κόρη στη μάνα λοιπόν. Σα να το πάμε λίγο ανάποδα οι Πόντιες μα κι αυτό έχει τη χάρη του

Συνταγή: Continue reading